درمان با « سعد » سعد دانه‌هاى درشت گياهى است كه به اندازه‌ى بادام يا زيتون كه در حقيقت ريشه يا غده‌ى زيرزمينى گياهى است از خانواده‌ى « جگن‌ها » كه متجاوز از يك‌صد گونه‌اند . ريشه‌هاى گياه بايد هميشه در آب باشد ، بهترين نوع غده به اندازه‌ى بادام يا زيتون و پوست آن سياه و داخل آن سفيد معطر است . طبيعت آن خشك و نسبتا گرم است . يكى از اصحاب نقل مىكند كه امام كاظم عليه السّلام را در اتاق ديدم كه نشسته بودند و تعدادى از اهل بيتشان هم با ايشان بودند ، شنيدم كه مىفرمايد : « دندانم سخت درد گرفته بود از « سعد » استفاده كردم و به دندان‌هايم ماليدم ، سودمند واقع گشت و دردش آرام شد . و نيز از ايشان است كه فرمود : « هركس پس از غائط و اظهار حاجت ، خود را با « سعد » پاكيزه گرداند و دهانش را پس از غذا با اين گياه بشويد هيچ بيمارى در دهان وى راه نيافته و هرگز بيمى از بيمارى باد و توّرم و باد بواسير نخواهد داشت . امام صادق عليه السّلام فرمود : به دندانهايتان ريشه‌ى گل سعد بماليد كه خوش‌بوكنندهء دهان است و موجب افزايش نيروى جنسى مىگردد .